จำไม่ลืม! หนุ่มเห็น “เด็กเก็บขยะ” “จ้องอาหาร” น้ำลายไหล เลยเรียกเข้ามานั่งกิน แต่พอเห็นบิลเก็บเงินเท่านั้นแหละ น้ำตาไหลทันที!

ในยุคปัจจุบันที่เทคโนโลยีเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของผู้คน ก็ต้องยอมรับเลยว่า โลกของเราได้เปลี่ยนไปจริงๆ ผู้คนส่วนใหญ่จดจ่ออยู่แต่กับตัวเอง และลืมนึกถึงสังคมรอบข้างไป

ลืมการหยิบยื่นแบ่งปัน เห็นใจซึ่งกันและกันไป แต่เรื่องราวของชายหนุ่มคนนี้ แสดงให้เห็นว่า การที่เรามีน้ำใจต่อกันนั้น ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นมากๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่ใครได้ฟังก็ต้องประทับใจ.

โดยเป็นเรื่องราวของ Akhilesh Kumar วิศกรหนุ่มคนหนึ่ง ที่เพิ่งเสร็จจากการประชุมที่ยาวนานทั้งวันในอินเดีย จึงแวะเข้าร้านอาหาร สั่งอาหารมานั่งกินให้ผ่อนคลาย แต่เมื่ออาหารมื้อโอชะมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

และเขากำลังจะกิน พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสายตาจากดวงตา 2 คู่ ที่กำลังมองเขาเข้ามาผ่านกระจกใส พวกเขาเป็น “เด็กเก็บขยะยากจน” เด็กน้อยทั้งสอง จ้องมองมาที่อาหารของเขาจนน้ำลายแทบไหลออกมา

มือไปไวกว่าความคิด ชายหนุ่มกวักมือเรียกสองพี่น้องเข้ามากินอาหาร เด็กชายจูงมือน้องสาวเดินเข้ามาข้างในร้าน เขาถามว่าอยากกินอะไร? เด็กชายไม่ตอบคำถาม แต่ชี้นิ้วอายๆไปที่อาหารบนโต๊ะ เขาจึงเรียกพนักงานมาและสั่งอาหารเพิ่มอีก 1 ชุด

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟลงข้างหน้าเด็กชาย เด็กน้อยผู้หิวโหยก็เกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ชายหนุ่มคิดในใจเขาไม่เคยเห็นใครท่าทางที่มีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย จังหวะนั้นเองน้องสาวก็ดึงพี่ชายเข้าหาตัวแล้วบอกพี่ว่า เราควรจะไปล้างมือกันก่อน

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​หลังจากนั้นสองพี่น้องก็จัดการอาหารในจานเลียบ ชายหนุ่มก็รู้สึกตัวว่าเขายังไม่ได้แตะอาหารในจานของตัวเองเลย แต่การมองเด็กทั้งสองกินอย่างเอร็ดอร่อยนี้ก็ทำให้เขารู้สึกอิ่มและมีความสุขมาก รอจนเด็กทั้งสองลาจากไป เขาถึงได้เริ่มกินอาหารของตัวเอง

เรื่องราวเหมือนจะไม่มีอะไร? แต่แล้วเมื่อตอนที่เขาเรียกเช็คบิล พนักงานกลับยื่นบิลที่ไม่เขียนจำนวนเงินที่ต้องจ่าย แต่กลับเป็นข้อความถึงเขา ที่ทำน้ำตาคลอว่า “พวกเราไม่มีเครื่องมือสำหรับวัดคุณค่าของคน ขอให้คุณพบเจอแต่สิ่งดีๆ”

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​เรียกเป็นการทำความดี ปิดทองหลังพระที่ไม่ต้องไปป่าวประกาศให้ใครรู้ แต่ฟ้ามีตาย่อมรับรู้และเห็นสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น แค่เราทำความดีกันคนละเล็กน้อย เริ่มจากจุดเล็กๆใกล้ตัวเรา สังคมจะน่าอยู่มากขึ้น!

Leave a Reply

Your email address will not be published.